جمهوری اسلامی در مجمع عمومی اقتصاد دنبال چه بود

شرکت جواد ظریف بعنوان نماینده جمهوری اسلامی در مجمع جهانی اقتصاد" داووس" و صحبتهای وی در اجلاس داووس ماهیت واقعی مذاکره" معامله" با آمریکا  را  کاملن آشکار ساخت. "در حقیقت رابطه ای که سالهاست بطور مخفیانه در راستای منافع امریکا در منطقه بطور لاینقطع جریان دارد." هر چند توازن قدرت در معادلات بین المللی با افول ابرقدرتی آمریکا بهم خورده است با این حال خاورمیانه منطقه ای است که آمریکا به هیچ وجه نمی خواهد تسلط خود را از دست دهد. بنابراین اهداف امریکا در شرایط کنونی از کشاندن جمهوری اسلامی ایران به پذیرش شرایط مورد نظر آمریکا را می توان بطور خلاصه، بشرح زیر بیان کرد.

1 – تعهد به حفظ امنیت پایگاههای نظامی امریکا در منطقه و اسرائیل و پذیرش هژمونی بازوی نظامی آمریکا" دولت اسرائیل".

2 –  نظارت و کنترل مستقیم آمریکا بر فعالیتهای امنیتی و نظامی" موشکی و پهبادی" و انرژی هسته ای.

3 – عدم هر گونه دخالت در امور کشورهای منطقه و انحلال گروههای نیابتی.

4 – تسلط و کنترل منابع انرژی" نفت و گاز" ایران تحت کنترل انحصارات نفتی آمریکا از طریق دعوت از سرمایه گذاری خارجی.  

بعد از 7 اکتبر سال 2023 موقعیت منطقه بطور کلی دگرگون شد و جمهوری اسلامی فعالیت منطقه ای خود را بیش از پیش با امریکا هماهنگ ساخت. رژیم به در خواست آمریکا از حمله نیروهای نیابتی به پایگاههای نظامی آمریکا در عراق و سوریه جلوگیری و از پاسخگوئی به حمله موشکی اسرائیل" صادق 3" چشم پوشید. در آتش بس مابین اسرائیل و حزب الله پا در میانی و در نهایت با همکاری در سرنگونی رژیم بشار اسد و منفعل کردن نیروهای نیابتی در عراق عملن بند 3 بالا را به اجرا درآورد. حال جمهوری اسلامی بعد از اخراج از منطقه و بحرانهای اجتماعی، اقتصادی و سیاسی در موقعیت بسیار شکننده ای قرارگرفته است. با چنین شرایطی جمهوری اسلامی بنا به ماهیت دلالی و غارتگرایانه تنها راه ادامه حکومت را در لغو تحریم ها نه خنثی سازی آنها می بیند. بنابراین تصمیم گرفته تا شانس خود را برای لغو بخشی از تحریمهای آمریکا با ملاقات با ترامپ" رئیس جمهور آمریکا" امتحان کند.   

با همین هدف ظریف از طرف خامنه ای" ولی فقیه" به داووس فرستاده می شود تا آمادگی جمهوری اسلامی را برای پذیرش شروط آمریکا به رهبری ترامپ بطور علنی اعلام کند. او اجازه پیدا می کند تا عباراتی که برای انحصارات غربی باورمند باشد، بکار گیرد، در حاشیه اجلاس در مصاحبه" چهارشنبه سوم بهمن" با فرید ذکریا می گوید:" ما در کابینه 4 زن در سطح وزرا داریم و..." ذکریا می پرسد:" آیا این زنان می توانند بدون حجاب در جلسات کابینه شرکت کنند؟ ظریف می گوید:" خوب آنها انتخاب کرده اند که این کار را نکنند و به قوانین کشور احترام می گذارند. و در ادامه می گوید، حالا اگر به خیابانهای تهران بروید، خواهید دید که بسیاری از زنان حجاب ندارند علیرغم اینکه خلاف قانون است، اما دولت تصمیم گرفته است که زنان را تحت فشار قرار ندهد. و......" ذکریا می پرسد:" در ایران اقتدارگراها شما را دوست ندارند!" ظریف در جواب می گوید:" اگر آنها قدرت را در دست داشتند، طبق عقیده اشان، من حتا اجازه نداشتم در خیابانها قدم بزنم، نه فقط خیابانهای داووس، بلکه خیابانهای تهران ....."  در مجموع ظریف با این مصاحبه گویا می خواست که به غربی ها بگوید که من بشتر عمر مفیدم را در آمریکا گذرانده ام و به دموکراسی آمریکا معتقدم و سعی کردم آنرا در ایران برقرار کنم، اما در مورد احکام و قوانین شرعی به زمان و کمک شما نیاز دارم.  

با انتشار این مصاحبه ، هرچند تعدادی از طرفداران رژیم به نمایش خیابانی کشانده شدند و تعدادی هم از نمایندگان مجلس زبان به اعتراض گشودند. اما این اعتراضات نه بخاطر تسلیم طلبی کامل به آمریکا، بلکه اعتراض آنها به عیان کردن اختلافهای داخلی و قوانین شرعی قرون وسطائی در محافل بین المللی است که می تواند موجب اختلاف در میان جناحهای حاکمیت شود. حال جمهوری اسلامی برهبری خامنه ای" ولی فقیه" بعد از قربانی کردن نیروهای نیابتی، و همچنین نیروهای گولخورده بدنه نظام، خود را برای تسلیم به باقی شروط آمریکا و پذیرش حکومتی همچون عراق آماده می کند.

جمهوری اسلامی با ترساندن مردم از حمله مستقیم آمریکا و اسرائیل و گره زدن تمامی مشکلات حاصل از 45 سال حکومت جمهوری اسلامی می خواهد، کشور ایران را به قیمت حفظ جمهوری" سرمایه داری" اسلامی و تداوم احکام شرعی و ضد کارگری معامله کند. غافل از اینکه پتانسیلهای انقلابی آزادیخواهانه و برابری طلبانه بجا مانده از انقلاب بهمن 57 و حرکتهای رو به گسترش جنبشهای کارگری، معلمان، بازنشستگان، زنان، پرستاران، دانشجویان، سربازان و سایر زحمتکشان حتا زندانیان سیاسی و فعالان کارگری و مدنی این توطئه را خنثا و برای برقراری آزادی، برابری و عدلت اجتماعی و کشوری عاری از هرگونه سلطه خارجی، خیابانها، مراکز تولیدی و اداری و نظامی را به تسخیر خود درخواهند آورد.